The Album Formerly Known as White

Wat krijg je als je 15 hedendaagse kunstenaars vraagt om The White Album van The Beatles een alternatieve cover te geven? Studio Brussel viert de vijftigste verjaardag van ‘The Beatles’ van The Beatles met een tentoonstelling én een veiling (voor het goede doel).

Online bieden is niet meer mogelijk.
Kom naar de veiling op donderdag 22/11 (20u) bij Fosbury & Sons in Antwerpen en bied mee!

De opbrengst gaat integraal naar vzw KunstZ, in het kader van De Warmste Week.

Thomas Bogaert

Thomas Bogaert volgde de opleiding Animatiefilm aan het KASK in Gent. Gefascineerd door beweging, leerde hij daar schilderen op een filmische manier. In veel gevallen vormen beelden uit films de basis voor zijn werk. Deze filmstills krijgen vaak een bijna abstract karakter door de vastgelegde beweging die ze voorstellen.

‘Omdat de naam The Beatles in de hoes gedrukt staat, dacht ik aan vroeger werk van mezelf waarbij ik bestaande teksten op de onderkant van Matchboxautootjes plaatste. Op de voorkant van de plaat drukte ik de onderkant van een Rolls Royce met de woorden ‘driven by jealousy’. Lennon had zelf een Rolls. Later schreef hij het nummer Jealous Guy, waarin hij zich excuseert bij Yoko Ono omdat hij zo’n asshole was. Op de achterkant staat mijn handtekening en een Ford waarop ‘accidents will happen’ te lezen staat. Er bestaan believers die geloven dat McCartney omkwam in een auto-ongeluk.’


Michaël Borremans

Michaël Borremans is een figuratief schilder die zijn onderwerpen uit zijn verbeelding haalt, al zijn ze realistisch genoeg om tot een zekere werkelijkheid te behoren. Een werkelijkheid die door de kunstenaar werd herschapen. Een simpel voorbeeld is een reeks kleine schilderijen die nu in een salon van het Koninklijk Paleis in Brussel hangen. Anderzijds vroeg Tom Barman hem ook of hij een van zijn tekeningen als cover mocht gebruiken voor het dEUS-album Vantage Point. Het werk van Michaël Borremans wordt wereldwijd gesmaakt. Je vindt hem terug in de collecties van onder meer het SMAK (Gent), The Museum of Contemporary Art (Los Angeles), het San Francisco Museum of Modern Art, het Museum of Fine Arts (Boston) en het Museum of Modern Art (New York).

Fun fact: In 2015 werd het olieschilderij Girl With Duck geveild bij Sotheby’s voor 2,7 miljoen euro. Borremans onttroonde daarmee Luc Tuymans als de ‘duurste’ Belgische, levende kunstenaar.

Borremans behandelde The White Album alsof het een tegel was, met schilderwerk in (een soort van) Delfts blauw. Het thema van de tekeningen is iets minder klassiek. De onthoofding van enkele mannetjes die duidelijke Beatles-kenmerken vertonen doet ons zelfs even nadenken over de existentiële vraag: Is Michael Borremans eigenlijk wel fan van The Beatles?

Bué The Warrior

Soms vat een pseudoniem perfect het wezen van de streetart: Bué The Warrior. Het eerste deel is een afgeleide van ‘buée’, Frans voor ‘damp’. Ook street art verdampt waar je bijstaat. ‘Warrior’ verwijst dan weer naar de openbare ruimte die veroverd dient te worden, steen voor steen. Bué laat al jaren veelkleurige tekeningen achter in het straatbeeld van zijn (voormalige) thuisstad Gent, maar ook in Mexico, Italië en de VS ademen zijn tweedimensionale dieren en monsters goeie vibes. Speciaal voor The White Album liet Bué de kleur achterwege, maar de vrolijke elementen blijven zeer aanwezig.

‘Ik heb de bestaande cartoonfiguren van Al Brodax (uit de jaren 60) naar mijn hand en leefwereld gezet. Op die manier is deze remix ook meer een hommage aan hem.’

Lieven De Boeck

Lieven de Boeck is een kunstenaar wiens werk zich op twee niveaus tegelijk ontwikkelt. Enerzijds maakt hij observaties over de publieke ruimte die zowel onze dagelijkse realiteit als de context van om het even welke kunstpraktijk definiëren. Anderzijds concentreert hij zich op zijn allesomvattend project, ‘the dictionary of space’. Dit woordenboek formuleert concepten met betrekking tot architecturale thema’s zoals bezetting, toe-eigening, grenzen, territoriums, representatie en identiteit.

‘In de Explorations Series, een lopend, participerend onderzoek, wordt de materiële relatie tussen het object en de kijker in vraag gesteld. De toeschouwer wordt uitgenodigd om actief deel te nemen en tegelijkertijd vervreemd te blijven. Door de handen in de handschoenen te steken en The White Album (en diens cover) te ervaren als objecten die worden gehanteerd zonder ze rechtstreeks aan te raken, ontstaat er een spanning. De Chinese handschoenen zijn slechts gevonden voorwerpen. De rode, met verf besmeurde vingers functioneren als antislip bij het dragen van glas, maar in dit geval houden ze het album vast. Het samenbrengen van de twee creëert een nieuwe relatie, net zoals een bezoeker die een galerij bezoekt.’

Anouk De Clercq

Het werk van Anouk De Clercq verkent de audiovisuele mogelijkheden van de computer om mogelijke werelden te creëren, waarvan vele een sterk architectonisch karakter hebben. Haar werken waren onder meer te zien in Tate Modern (Londen), Whitechapel Art Gallery (Londen), Centre Pompidou (Parijs), Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia (Madrid), Internationaal Film Festival Rotterdam en Ars Electronica (Linz).

‘Mijn concept is nogal straightforward. Some things that glow in the dark, or emit light via phosphorescence, include fireflies, jellyfish and radium. And now also The White Album by The Beatles.’

Manor Grunewald

Manor Grunewald maakt schilderijen, studies, tekeningen en collages. Hij werkt met krabbels en gevonden beeldmateriaal, elementen die hij op een eigen manier filtert en verwerkt. Grunewald verenigt in zijn schilderijen de verworvenheden van de abstracte schilderkunst, gaande van de geometrische tot de lyrische abstractie, met de beeldtaal van de pop art, de strip en aloude grafische technieken. Hij volgt een expressieve logica, die telkens resulteert in vreemde constellaties.

‘The White Album onderging een make-over aan de hand van de vraagstelling rond origineel en reproductie. Dit onderwerp keert vaak terug in mijn werk. Ik kopieerde de blanco hoes, wat een lichtgrijze ruis opleverde ten opzichte van de originele hoes. Deze simpele handeling zorgt voor een herinterpretatie van het origineel.’

Gideon Kiefer

Gideon Kiefer maakt fantastische tekeningen, schilderijen en sculpturen. Hij brengt de werelden van zowel Jules Verne als George Orwell samen in een bevreemdend universum. Zijn werk baadt in een onbehaaglijke sfeer van beheerste waanzin. Die sfeer herkennen we ook op The White Album.

‘Ik leerde het album kennen via mijn jeugdvriend Joost Zweegers, met wie ik een band speelde. Zelfs vijftig jaar later oogt de cover nog steeds fris en modern. Ik werk niet graag met lay-out of tekst. Ik ben een kunstenaar die tekent, geen vormgever. Dit ontwerp is een verderzetting van het werk dat ik momenteel maak: grote installaties, afgedekt door enorme lakens. Ik laat me daarbij inspireren door foto’s van gletsjers, bedekt met grote zeilen die proberen om afsmelting te voorkomen. Dear Prudence is mijn favoriete nummer van het album, daarom verwerkte ik een tekstfragment in de tekening.’

Tinka Pittoors

Als beeldend kunstenaar beschouwt Tinka Pittoors haar ruimtelijke omgeving −de natuur, de wereld om haar heen en bij uitbreiding de hele mensheid− als haar artistieke habitat en onuitputtelijke inspiratiebron. Haar oeuvre is even kleurrijk als bevreemdend, en soms moeilijk te duiden. Achter de schijnbare eenvoud van haar sculpturen en installaties gaat een zorgvuldig geconstrueerd bouwplan schuil dat geïnspireerd is door de utopie van een maakbare wereld.

‘Een “hortus conclusus”; een gesloten tuin, een album vol kleuren, figuren, vormen… een platform waar een tijdsvisie en mentaliteit kan floreren, omsloten door wit dat niets zegt maar wel een projectiescherm biedt. Een scherm dat vandaag nog steeds relevant is omdat er afstand is en gedaan wordt. Het wit, de projectie, wordt vorm. De muziek wordt kleur.
Mijn antwoord op zowel de vormgeving als de inhoud van de plaat is om de omsloten tuin te ontsluiten, een ode aan de muziek, maar tevens een reflectie op het ideaal dat op één been elegant wegzeilt, waar we met witte zakdoekjes vanop de kaaien naar zwaaien, een traan wegpinkend, hoopvol. Een ideaal dat de ruige zeeën van de realiteit gaat bevaren, een kleine wereld vol leven en vervuiling die we koesteren, omdat er muziek in zit. Cry Baby Cry or We’re Old Enough to Know Better…’

ROA

ROA behoort tot de wereldtop van de street art. Zijn werk vind je bijgevolg ook op muren over de hele wereld, maar het gaat verder dan dat. In 2015 vroeg U2 hem om enkele tekeningen te maken voor de videoclip van Sleep Like a Baby Tonight. De Gentse kunstenaar staat vooral bekend om zijn (grote) muurschilderingen van dieren, overwegend in zwart en wit. Meestal worden de vacht, vederen, spieren en organen van de dieren gedetailleerd afgewerkt en dat is op deze hoes niet anders. De keuze van het dier hangt telkens af van de locatie, net als de manier van uitwerken. Zo zoekt ROA de interactie op met het ter beschikking gestelde werkvlak.

‘The White Album kreeg een spitsmuis. Een dier afstammend van de eerste zoogdieren. Ze leefden samen met de dinosauriërs en ze lopen nog steeds rond op aarde. Dankzij hen zijn wij hier ook. Met een beetje verbeelding kan je zelfs stellen: geen spitsmuizen, geen Beatles.’

Matthieu Ronsse

Matthieu Ronsse is een Belgisch beeldend kunstenaar, schilder en muzikant. Zijn schilderkunst mengt moderne en oude schilderstijlen. Hij schildert soms in de trant van renaissanceschilders als Francisco Goya of Velázquez, maar hij geeft er een surrealistische draai aan door zijn werken later te scheuren of in stukken snijden om ze deel te laten uitmaken van een installatie met dagelijkse gebruiksvoorwerpen zoals bijvoorbeeld een koelkast.

Ronsse schilderde de vier Beatles over elkaar. Hij begon met John Lennon († 1980), omdat hij als eerste overleed. Dan volgden George († 2001), Paul en Ringo. Ronsse portretteerde ‘in order of (dis)appearance’. Ringo blijft als laatste over op de hoes, hij is niet voor niets zijn favoriet. De vier foto’s in de hoes kregen eveneens een volgnummer van de kunstenaar.

Sammy Slabbinck

Het werk van Sammy Slabbinck gaat op verschillende manieren de wereld rond. De collage-artiest ontwierp de hoes van het allerlaatste album van Leonard Cohen, Coldplay pikte zijn idee voor de videoclip van Up&Up en zowel The New Yorker als Der Spiegel publiceerden zijn ontwerpen. De Britse krant The Telegraph omschreef Slabbinck als een moderne René Magritte.

‘Ik groeide op met The Beatles. De hoes van The White Album is geniaal en uniek. Zoiets kan je slechts een keer doen in de muziekgeschiedenis. Precies daarom is het bijna onmogelijk om de hoes nog beter te maken. Ik baseerde mijn collage op Blackbird, mijn favoriete nummer uit het album. Ik zocht naar een dynamiek tussen de vogel en de vrouw. De vrouw had een interessante pose met haar handen. Er paste een ei in. De vrouw kijkt naar de vogel en de vogel kijkt naar het ei. Zo ontstaat er een nieuw verhaal.’

Dennis Tyfus

Dennis Tyfus produceert uiteenlopend beeldend werk dat niet altijd museaal bedacht is en ook geen exclusieve intentie in zich heeft om louter verzameld of getoond te worden. Als kunstenaar, muzikant en uitgever vervaardigt en verspreidt hij tekeningen, schilderijen en grafisch werk, afgewisseld met video-installaties, sculpturen en muziek. Het spectrum wordt aangevuld met zelf ontworpen affiches, platenhoezen, flyers, stickers en tattoos. Zijn werkwijze kenmerkt zich door het bewaren van een grote street credibility in combinatie met een anarchistische attitude ten opzichte van de formele hedendaagse kunstwereld. Zijn teken- en schilderwerk is een geconcentreerde activiteit met veel aandacht voor kleur en compositie.

Dit collage-ontwerp maakt duidelijk dat Tyfus enorm van The Beatles houdt. Of misschien vindt hij hun muziek gewoon overschat en banaal. We gaan het waarschijnlijk nooit te weten komen. Gelukkig maar!

Joris Van de Moortel

Joris Van de Moortel nam deel aan tal van belangrijke groepstentoonstellingen, o.a. in het Künstlerhaus Bethanien (Berlijn), in het Palais de Tokyo (Parijs) en in het SMAK (Gent). Hij is een beeldend kunstenaar, een performer en muzikant die zijn werk opbouwt rond de stigmata van zijn performances en de elementen die zijn dagelijkse leefwereld kleuren.

‘Het moment waarop ik gevraagd werd de hoes van de titelloze plaat, die bekendstaat als The White Album, te besmeuren, bracht ik net de plaat The Sound of White Smoke uit. Deze witte vinyl met een gezeefdrukte hoes bevat het geluid van witte rook. Enerzijds uit respect voor het prachtige hoesontwerp van The White Album én het feit dat ik hou van ruilen én mijn exemplaar van mijn favoriete Beatles plaat dringend aan vernieuwing toe was, zeker als het een remaster van de originele mono tapes betreft, heb ik besloten te ruilen met een exemplaar van The Sound of White Smoke, ofte het Geluid van Witte Rook.’

Koen van den Broek

Koen van den Broek exposeert in musea en galerijen over de hele wereld. Zijn werk kenmerkt zich thematisch door de manier waarop ze het urbane landschap behandelt en dit steeds meer laat vertrekken vanuit een abstracte beeldtaal. De schilder interesseert zich hoofdzakelijk voor (de structuur van) het beeld en is minder bezig met de verftoets of het overbrengen van een boodschap.

‘Ik wilde het minimale ontwerp van Richard Hamilton nog minimaler maken. Zo heb ik de glossy voorkant op dezelfde gereduceerde manier behandeld als de preparatie van mijn doeken. Het licht wordt als het ware opgezogen in plaats van weerkaatst. De binnenkant van het album kreeg een detail met schaduw van de straat. Een knipoog naar Abbey Road.’

Muller Van Severen

Fotografe Fien Muller en beeldhouwer Hannes Van Severen stelden hun eerste ontwerpen voor in 2011. Wat aanvankelijk een plezante uitstap was voor het artistieke duo, groeide uit tot een volwaardige en internationaal gewaardeerde collectie ‘meubelwerken’. Vandaag vind je hun ontwerpen in belangrijke galerijen en musea in België, Londen, Berlijn, Milaan, Parijs en New York. Kenmerkend is de combinatie van minimalistisch metaal, warme kleuren en natuurlijke afwerkingsmaterialen. Hun ontwerpen staan met één been in design en het andere in kunst. Fien draagt als fotografe een sterk gevoel voor compositie en kleuren aan, Hannes voegt daar irrationeel absurdisme en humor aan toe. De focus ligt niet enkel op functionaliteit, de meubelen bieden net verschillende manieren aan om ze te gebruiken.

‘Met zo weinig mogelijk toevoegingen hebben we de plaat letterlijk in het licht / de spotlight gezet. De plaat blijft een plaat die aan de muur wordt bevestigd en er een lamp bij krijgt.’

vzw KunstZ: Daniel Djissennou

Daniel Djissennou (1994) kwam in 2011 van Accra, Ghana naar Antwerpen.
In 2015 begon hij in de kunstZacademie, een gratis deeltijdse theateropleiding, specifiek gericht op mensen van etnisch-culturele diverse origine. In 2015 acteerde hij mee in de jongerenproductie No Man’s Land en hij zong ook in de productie Walking in Your Shoes. Sindsdien acteert en zingt Daniel in verschillende producties van kunstZ.
Daniel liet zich voor zijn tekening op het album inspireren door wat kunstZ voor hem betekent: het bevrijden van de creativiteit.